Da Trolddomen bleff hved - & Paa Jorden han Da som nu Vaer ved at lefve, ved at aande, Ved hver saa stoor at nsten Dend Smerte
han gik omkring Blandt Mennisker, han skuffed frst: I ydre vaer der intet Skifte Lig det han hafvde flt i Liiv
De trller ham Med at troskyldig ham, Een aff sand Natur, Som uden Selfbedrag
Han gliider useet blandt dem, i sit Jag Lig Farver, Nattens Aandedrag
For ingen Guderst hafver Git Mennisket Svar paa han skiulede Dmon, & Varulv Vaer kund Naffn paa det de aldrig kunde
End han - I Hirte: Een Affgrund tung Som det Hav Der eldsker Dyb
Der - I Vintrens Flder han al Glde, Liiv, Mod &
Maanen, paanye, ham fra en sunken Himmel
...Oc ved den lydende Som Fryckt i Natten de ffromme atter falme
The spell did breake and gave To amongst Mankynde But then, as now, the Of living, breathing, yea ev'rie A approaching payn
he was As he wander'd men On the of life - no change No change as the within
fear him, these fooles A power pure, unveil'd Perception sans
Amongst them he walks Like a if Twilight The of Night
No voice of God did Man He did hide Werewolf & Phantom, Daemon & - Mere names to what they fear'd
But he - In his heart: An unfathomable As teh sea Which its deeps
- An animal crawling the wintry soil All Hope, Joie & he slayes
The Moone, anew, him welcome from a waning sky
... And by the Of his psalme shall be harvest agayn From the Pious of men